Column

De cirkel is rond

Over het algemeen ben ik vrij nuchter, maar van sommige dingen heb ik toch echt het gevoel dat ze zijn voorbestemd. 

Begin jaren negentig was ik een startend dierenarts in Someren. Een echtpaar dat Engelse Bulldogs fokte, werd al snel een vaste klant. Op een dag belden ze me met de mededeling dat hun teefje op het punt stond om te bevallen. Al snel werd duidelijk dat een keizersnede nodig was. Gelukkig had ik een uitstekende assistente: hun driejarige dochter Lisa. Na afloop bedankt ik haar voor haar hulp met de woorden: “Als jij later groot bent, kom je bij mij werken!” 

Haar ouders stopten een jaar of tien geleden als fokkers, maar het contact bleef. Lisa deed na haar middelbare school de opleiding voor paraveterinair assistente en in haar derde jaar kwam ze op zaterdagen in de praktijk werken. Sinds twee jaar werkt ze in onze praktijken in Helmond en Mierlo en assisteert ze me met regelmaat tijdens operaties. 

Een paar maanden geleden kwam ze binnen met glimmende ogen en een grote glimlach: “Ik krijg binnenkort mijn eigen pup!”, riep ze uit. Ze vertelde hoe haar ouders het fokken ooit hadden geleerd van een kennis. Destijds hadden haar ouders een van hun reutjes aan die fokker verkocht. Die had inmiddels de respectabel leeftijd van tachtig jaar bereikt en had net zijn allerlaatste nestje ter wereld laten komen. Met de kleindochter van deze reu als moeder. “Met mijn pup, een teefje, uit dat nestje gaat onze bloedlijn door en is de cirkel rond”, straalde Lisa. En drie keer raden aan welke dierenarts Lisa haar pup toevertrouwt… Ook voor mij is de cirkel daarmee rond. 

Op een vraag van een collega of ze nu ook zelf ging fokken, keek ze ineens heel serieus en sprak toen met kennis van zaken: “Dat moet natuurlijk wel passen met mijn werk, het is niet ‘even een nestje krijgen’ en door. Je hebt een heel voortraject met tests. En als de pups er zijn moet je ze elke twee uur aanleggen bij de moeder. Engelse Bulldogs kunnen nogal lomp zijn, je moet er echt bij blijven, bijna als een tweede moeder. Het zijn geen labradors die rustig hun ding doen. Maar ik heb nog even om te besluiten, ze moet toch eerst twee keer loops worden…” 

Wat een voorrecht om Lisa en andere jonge mensen in dit vak te mogen begeleiden. Voor mij nog altijd het mooiste vak ter wereld.

Fijne feestdagen!

handtekening-bas