Column

Een zwaan op de operatietafel

Eind februari, net toen de vorst stevig zijn intrede deed, bracht de Dierenambulance een niet alledaagse patiënt naar onze praktijk in Helmond: een prachtige, maar broodmagere en sterk verzwakte zwaan. Wat meteen opviel was de opgezette krop, onder zijn snavel. Die bleek vol te zitten met samengebald voer dat was gaan vastzitten op een kluwen visdraad. Mogelijk achtergelaten door een visser of op de bodem van de vijver terecht gekomen. Een zwaan schraapt voedsel van de bodem en kan gedacht hebben dat het ging om een waterplant. Maar de draad bleef dus vastzitten in zijn krop.

Het arme dier liep hier waarschijnlijk al weken mee rond en kon daardoor niet of nauwelijks eten binnen krijgen. Nu heeft een vogel een gemiddelde lichaamstemperatuur van 40 graden en hij verbruikt veel energie om die temperatuur op peil te houden. Geen eten betekent geen energie. In de winterse kou is dat funest.

Via een operatie kon ik de krop openen en de bal visdraad met voer verwijderen. Gelukkig zat de visdraad niet met een haakje vast in zijn maag, waar ik eerst bang voor was. Wel trof ik in zijn kop, bij zijn slaap, een bukskogeltje aan. Blijkbaar zijn er dus nog steeds ‘kwajongens’ die het grappig vinden om met een luchtbuks op zwanen en andere dieren te schieten. Dat het geen jager was geweest, was meteen duidelijk. Die gebruikt hagel om mee te schieten en schiet doelgericht om te doden.

Na de operatie, die zonder problemen verliep, ging de zwaan naar het vogelasiel. Daar zijn ze helemaal ingericht op het verzorgen van deze dieren. De zwaan kreeg er sondevoeding, antibiotica en leek aan te sterken. Maar de dag nadat hij voor het eerst weer zelfstandig wat had gegeten, vonden ze hem dood in zijn verblijf.

We werken nauw samen met zowel de dierenambulance als het (vogel)asiel en iedereen was aangeslagen. Ondanks alle liefde en inspanningen die we erin hebben gestoken, heeft deze zwaan het niet gehaald.

Regelmatig krijg ik aangereden vogels binnen. Zoals laatst een ooievaar met een gebroken been. Of een roofvogel met een gewonde vleugel. Waar we gezamenlijk altijd op letten is of zo’n dier na behandeling in staat is om het op eigen kracht weer in de natuur te redden. Dierwaardig. En gelukkig lukt dat bij veel andere gewonde en gevonden dieren het wel.

handtekening-bas